SÖZÜN VAKTİ GELİNCE

Anlayışlı olmak onun mayasında var
Gönlü, içine sinmiş güzelliklerle ekilmiş
Tavizi yok vicdansız başlara...

Umudun renklerinden almış gözlerinin rengini
Hâlinde samimiyetin parıltıları var
Ne veli ne derviş, insan olabilme derdinde...

Sözlerine ikbâlin nâmeleri eşlik ediyor
Yarınların ihtişamını kalplere serpiştiriyor
Umutsuzluğun semtinden geçmiyor...

Söyleyemiyor her şeyi, bildiklerini
Hazinesinde saklıyor vakitlice söylenecekleri
Kışı, baharı beklemez kelâmın vakti gelince...

Telâşı yok bugünden, endişe etmiyor gelecekten
Vicdanıyla sarmaş dolaş, yürüyor emin adımlarla
Sevdiklerini, dostlarını unutmadan...

İnsan kılığında yaşayanlardan uzak
Kibir budalalarına israf edecek kelimesi yok
Zamanını paylaştırmış muhtaç gönüllere...

Macera peşinde koşturmuyor, hayâlleri dopdolu;
Yorgunluğu zafer kabul ederek,
Karamsarlığı boğacak koşuşturmanın içinde..


Dağılıp savrulan hayatlar, derdi olmuş
Yeni hikâyeler yazıyor, unutulmuş dertlilere
Kendini unuturcasına...

Mecali kalmamış kalplere elini uzatıyor
Kabuk bağlamış yaralarını sarıyor
Bir çift güzel sözle...

Acılarıyla sessizliğe gömülen insanlar var
Gözyaşlarında çırpınan yetimler, öksüzler var
Sen söyle, varların içinde varlığın önemi var mı?!